Bir soruyla gelen mucizenin hikayesi

 

Ben 22 yaşında evlendim ve tabiki çoğu kadın gibi bir anne olma hayalim vardı. Evlendikten 1 sene sonra hamile kaldım, habere çok sevinmiştik, çok mutluyduk… Gebeliğim sorunsuz devam ediyordu. Tam 15. haftada  bebeğimin kalbinin durmuş olduğunu öğrendik ve kurtaj olmak zorunda kaldım.

‘Neyse yine olur’ dediler, ‘ilk bu!’ dediler…

6 ay sonra ikinci bebeğime hamile kaldım. Ve ne yazıkki yine tam 15.haftada bebeğimin kalbi durdu ven ben yine kurtaj oldum. Psikolojim mi?  –  Tamamen yerle bir oldu… Bir eksiklik hissi vardı içimde…  Acaba kocam beni terk eder mi korkusu,  kocam başkasından çocuk yapmak ister mi? düşüncesi kemiriyordu beni. Tabi ki kocam beni seviyordu ve böyle bir şey yapmazdı ama  o psikolojiyle insanın aklına her şey  geliyordu.

Hemen tedavilere başvurduk, eşiminde benimde yaptırmadığı test kalmadı. En ayrıntılı testlerden bile geçtik ama net bir şey çıkmıyordu. Bu duruma üzülsem mi sevinsem mi bilemiyordum… Bu süreçte kullanmadığım ilaç kalmadı. Günden güne kilo vermeye başladım. Belki de sorun budur dedik ve durduk. Evet belki ilginç gelecek ama ben yeniden hamile kaldım. Tam umut dolmuşken malesef yine tam 15.haftamda bebeğimin kalbi durdu ve kurtaj oldum.

Bunları yazarken canim çok acıyor ama umudumu kaybetmedim. Sorun ne tam olarak anlayamıyorduk. 

İstanbulda en iyi denilen tüm doktorlara gittim ve sonunda bir doktor bana;

‘Size hiç insülinden bahsedildi mi?’ diye sordu.

‘Hayır’ dedim.

‘O zaman bunun üzerinde duralım’ dedi.

Bu teşhisten sonra tekrar bir cesaretle umudumu kaybetmedim ve hamile kaldım. Hamileliğim boyunca insülin iğnesi kullandım ve 39. haftaya tam 5 gün kala bebeğimi sezeryan ile doğurdum.


Belki o 9 ay bana bebeğimin heycanını yaşatmadı, korkudan nasıl ve ne hissedeceğimi bilemedim ama onu kucağımı aldığımda her anne gibi bende çok ağladım ve ardından bütün yaşananları sildim. Böyle anlatırken bile hala duygulanıyorum ama o kadarda olsun değil mi?

Okumaktan sıkılmayın diye size kısaca anlatmak istedim…

İsimsiz…

Sevgiler