MİNNAK HAMİLELİK GÜNLÜĞÜ 21. VE 22. HAFTA

0

HAMİLELİK’TE KASILMALAR… YÜREĞİMİZ AĞZIMIZDAYDI

Detaylı ultrasonda Prof.un kilo konusunda tatlı (!) uyarısından sonra biraz daha dikkatli davranmaya başladım. Her gün kesinlikle en az yarım saat yürüyorum, dışarıdan hazır yemek yemiyorum, öğünlerimi bol yeşillikli zeytinyağlı geçiriyorum. Bir öğün fazla yediysem sonraki öğünde az yiyerek bunu telafi ediyorum. Sağlıklı yaşam ve beslenmenin verdiği hazla bugünlerde çok huzurluyum…

Taa ki bir gün karnımda hafif bir gaz sancısı hissedene kadar. Normalde de ara ara karnım hafif hafif sancılandığı için çokta umursamadım. Ne de olsa hamilelikte alışıyor insan bu sancılara.. Neyseki çok sürmedi hemen geçti. Ertesi gün yine herşey yolunda; yemem içmem gayet normal, kabızlık yok (hamileler çok iyi anlar kabızlık sorunu yaşanmayan her gün ayrıcalıklıdır). Sonra ne olduysa bir anda yine karnımda gaz sancısı! Bu sefer biraz daha şiddetli ve geçme süresi daha uzun. Yine çok üstelemedim.. Zaten sonra kendi kendine geçti. Biz Sevgilim ile bir güzel akşam yemeğimizi yedik, TV başında akşam kayfimizi yaparken birden karnım kaskatı oldu ve yine o sancı..

Başlarda yine çok umursamadım. Kalktım evde yürüdüm, egzersiz yaptım. Yok geçmiyor.. Her geçen dakika sancılarım daha da artıyor. Öyle ki sancıları artık  sadece karnımda değil sırtımda, belimde hissetmeye başlamıştım. Bir türlü geçmeyince çareyi uyumakta buldum. Vücudum kısa ama acı verici sancılardan o kadar çok yorgun düşmüştü ki yaklaşık 1 saat kesintisiz uyumuşum. Uykumun en derin ve en güzel yerinde sancılarım yine başlamıştı. Kendimi tekrar uyumaya, başka şeyler düşünmeye zorlasam da yine sancılarla boğuşmaya başlamıştım 🙁

Öyle bir sancı ki hareket edemiyorum,oturamıyorum, kalkamıyorum, uzanamıyorum.. Ve her geçen dakika azalacağını düşünürken aksine şiddetini artıran bir sancı..

Sancıdan ve korkudan ağlayarak doktorumu aradım. Hemen hastaneye gitmemi söylemesiyle ne zaman nasıl hazırlandım, yola çıktık farkında olmadan kendimi hastanede buldum. Sadece hatırladığım çok erken Allah’ım nolur birşey olmasın diyerek ağladığım ve dua ettiğim.

Hastaneye gittiğimizde erken doğum şüphesi olduğu için hemen kasılmalara ve açıklığa bakıldı. Çok şükür herşey yolundaydı. Bebeğim de gayet iyiydi ve gördüğümüz kadarıyla keyfi de yerindeydi. Ama ben hala sancıdan duramıyorum.. Doktorumun yönlendirdiği başka bölümdeki doktor aracılığıyla her türlü tetkik yapıldı; kan, idrar tahlili, ultrason vs. Tetkikler yapılırken daha da kötüleştiğim için doktorların kararı ile serum takıldı; hele şükür kendime gelmeye başlamıştım.

Tahlil sonuçlarımı aldığımda beni benden alan acıların nedeninin “kanda enfeksiyon” olduğunu öğrendik. Enfeksiyonu duyduğumda kısa süreli şok geçirdim. Özellikle bu son 2 haftada hayatımda hiç dikkat etmediğim kadar dikkat etmiştim yediklerime içtiklerime. Dışarıda asla yemek yemedim, paketlenmiş ürün dahi kullanmadım. Doktorlarıma da bunu aktarınca enfeksiyonun içtiğimiz sudan hatta soluduğumuz havada bile kapabilme ihtimalimiz olduğunu öğrendim. Bu enfeksiyon kardeş karnımda ve midemde devamlı gaz oluşturmuş, öyle ki biraz azalsa hemen atağa geçmiş yenisini hemen koyvermiş. Ultrason ile kontrolümü yapan radyoloji uzmanı bile şok olmuştu çünkü gazdan hiçbirşey görünmüyordu; sanki içime sis perdesi inivermişti 🙂

Hastaneden çıkarken “sakınan göze çöp batar” Derya deyip duruyordum. Anladım ki benim bünyem böyle pamuklara sarılmaya alışkın değil J Benim neyime dibine kadar sağlıklı yaşam diye tutturup kendimi kasmak. E noldu işte sistemim çöktü, bir sis perdesi geldi içime oturdu 🙂

Şaka bir yana o sancılarla resmen doğruyorum zannettim.. Ne kadar stresli ve korkunçtu. Bu kadar erken olamazdı ki.. Minnağım bu kadar erken gelemezdi, gelse de tutunamazdı ki.. Veda edemezdim ona.. Bunu yazarken bile içim nasıl burkuluyor.. Kaybetme korkusunu iliklerime kadar hissettim. Allah’ım ne kadar zor ne kadar çaresiz kalıyor insan.. Allah’ım senden tek isteğim bebeğim zamanında sağlıkla gelsin. Minnağım sende biraz sık dişini kızım daha uzun yolumuz var biraz daha dayan olur mu anneciğim? 🙂

D.T.K.