MİNNAK HAMİLELİK GÜNLÜĞÜ, 17.-18. HAFTALAR

0

MİNNAK HAMİLELİK GÜNLÜĞÜ, 17.-18. HAFTA

Minnağın 17. ve 18. haftaları 🙂

Beklediğim an 17. haftamda (tam olarak 02.03.2015 tarihinde)  sabah uyandığımda gerçekleşti. Sabah uyandım ve tam yataktan çıkmaya hazırlanıyordum ki, biri karnıma “tık tık” diye vurdu. Şaştım kaldım bir an, “Kim o?” dedim ses gelmedi 🙂 Uyku şaşkını tam bana öyle gelmiştir derken yine “Tık tık”... Allah Allah sabah sabah noluyor, hayırdır kim bu saatte 🙂 deyip elimi karnıma götürdüğümde Minnağın “anne benim yaaaa!!!” diyen hareketleri beni kendime getirdi 🙂 O anın tarifi imkansız. Elim karnımda, kalbim yerinden çıkacakmış gibi atıyor, beynim durmuş bir şekilde hiçbir şey düşünemeden sadece hareketini tekrar tekrar hissetme isteği…

Daha çok sabah saatlerinde ve geceleri hareketleniyor bizim kız 🙂 Yani şimdiden Minnağım “Anneciğim beraber geceleri sabah edeceğiz” sinyalini veriyor gibi 🙂 Son günlerde babamızda hissediyor Minnağımızın hareketlerini. Hatta garip bir şekilde babası onunla konuştuğunda hemen tepki veriyor. Baba kız aşkı şimdiden mi başlıyor nedir? Minnağımızın kız olduğunu öğrenenlerin “Aaa sen babasına doğuracaksın, baba kız aşkı ayrı olur” tepkileri doğru sanırım 🙂 Evet belli bir dönem kıskanırım ama alışverişi, makyajı, dedikoduyu da babayla yapacak değil ya. O zaman nasıl da anneci olur 🙂 Olursun di mi kızım bunları da babayla yapmak istemezsin di mi? 🙂

Bu iki haftadır daha bir yorgun hissediyorum kendimi. Devamlı uyku hali. Bıraksalar 24 saat uyurum. Artık ayakta uzun süreli de kalamıyorum. Sık sık oturma ve dinlenme ihtiyacı hissediyorum. Bunun en büyük nedeni tansiyon düşüklüğü. Doktorum da hamilelik döneminde tansiyonun düşük olmasının normal olduğunu, özellikle bu dönemde biraz daha düşük olabileceği konusunda bilgi vermişti. O yüzden işlerimi sık sık dinlenerek yapıyorum.

Minnak ile beraber göbeğim de hızlıca büyüyor. Montlarım dar gelmeye başladı. Artık ellerim en bol olan kıyafetlerime gidiyor. Bunlar sevgilimin dolabında gezinmeye az kaldığını gösteriyor 🙂

El işi becerisi olmayan, örgünün “ö” sünden anlamayan ben Minnağım için battaniye ördüm. Evet gerçek bir battaniye ördüm 🙂 Tabi bunu becerebilmemde Minnağın anneannesinin büyük emeği ve sabrı var 🙂 Böyle sıkıntılara gelemeyen ben geceleri Minnağımı hayal ederek ördüm, söktüm, tekrar ördüm. Sonuç çok güzel oldu, şimdi battaniyemiz Minnağımızı ısıtmak için hazırolda bekliyor 🙂

Hamileliğimin en başından beri neredeyse her gece rüya görüyorum. Ama öyle böyle değil; bol aksiyonlu hatta çoğu zaman “American Horror Story” kıvamında. O kadar çok koştuyorum, o kadar çok geriliyorum ki çoğu zaman yorgun uyanıyorum. Her gece gördüğüm rüyaları kaleme alsam bir TV kanalı en az üç sezonu rahat geçirir herhalde 🙂 Bu kadar rüyanın arasında sadece bir tanesi beynime kazındı : Minnağım 7-8 yaşlarında koca bir kız olmuş, saçları at kuyruğu, sırtında okul çantası okuldan eve gelmiş. Odasına geçip hemen çantasından defterini kitabını çıkarıyor. Benim kucağımda Kokoşumuz, Minnağımın yanına gidiyorum ve “anneciğim sen çalışmaya başla bende geliyorum hemen” diyorum. Oturuyorum ve Minnağımı izliyorum. O kadar huzurluyum ki… Ama hep arkadan gördüm, kızımın yüzünü göremedim. Sabah uyandım içim garip bir huzurla dolu. Gün boyu Minnağımın o yürüyüşü, oturuşu, saçları aklımdan çıkmadı. Şimdi bile düşündükçe bir garip huzurla doluyorum…

Günler geçtikçe yüreğim daha bir büyüyor… Minnağıma kavuşmak için daha çok sabırsızlanıyorum. Ama ben seni hiç yılmadan usanmadan beklerim Minnağım. Sen yeter ki sağlıkla gel, zamanında gel. Ben bütün zorlukları çekerim senin için. Sen yeter ki iyi ol. Allah’ım senden tek dileğim kızımın sağlıklı olması, ona doğru zamanda kavuşmak. Bu aralar devamlı beynimde ve dilimde dönen duam bu. Ve artık biliyorum ki, ömrümün geri kalanında da dualarım hep kızım için olacak ve kalbim kızım için atacak…

17. hafta göbek

DTK