ESKİ EBEVEYNLERDEN FARKIMIZ NE?

0
OLYMPUS DIGITAL CAMERA

 

‘Şimdiki çocuklar çok zeki!’

‘Bunlar annesinin karnından her şeyi bilerek doğuyor!’

‘Yeni nesil zehir gibi!’

‘Folik asit çocuğu bunlar!’

 

Bu sözleri son zamanlarda sizler de benim gibi sık sık duyar oldunuz değil mi? Belki Folic Asit konusunun tıbben bir gerçekliği olabilir, bu konuda kaşıt bir görüş bildirmeyeceğim elbette. Ama bir şey daha var ki bir çoğumuzun gözünden kaçan, bunu da unutmamak gerekiyor.

Ben çocukken annemin benimle ilgilenecek çok vakti yokmuş.. Ev işleri, misafir, akşam yemeği, sofra hazırlama, toplama vs derken gün bitermiş. Gün içinde birlikte geçirebildiğimiz kaliteli zamanlar, hayatın koşturmacası gereği pek azmış. Zamanında yürümüşüm, zamanında konuşmuşum. Bir sıkıntım olmamış ama hiçbir zaman şimdinin çocukları gibi zeka küpü olmamışım! Acaba diyorum, bunun sebebini sadece folic asite bağlamak yanlış olmaz mı?

Şimdiki anneler sanki ne olursa olsun çocuğuna daha fazla vakit ayırabiliyor. Yaşam şartları gereği, kimisi az, kimisi daha fazla belki ama yeni nesil annelerin ‘çoğunun’, çocuğunu “Doğan Büyüyorr Canııım!” mantığıyla, yedir-içir-uyut döngüsünde kalarak büyüttüğünü düşünmüyorum.

Bir kere zamane anneleri bilgiye eski zaman annelerinden daha kolay ulaşabiliyor. Çocuğun beslenme, uyuma, kakasını yapması kadar, annesiyle geçireceği kaliteli zamanın gelişimi açısından ne kadar değerli olacağını biliyor..

Akşam olup da çocuğunu yatağına yatırdığında, onu yedirmek, içirmek ve uyutmaktan başka, onunla nasıl değerli vakit geçirip geçirmediğini kafasında ölçümlemeye çalışıyor.

Şimdiki anne-babalar çocuklarla onlar büyük birer bireymiş gibi konuşuyor. Yani çocuklarının da birer birey olduklarını geçmiş zaman ebeveynlerine göre daha kolay kabul ediyor. Bizim zamanımızda haklı da olsa, haksız da olsa çocuk özür dilerdi! Ne kadar büyük hata… Şimdiki ebeveynler bir hata yaptıklarında çocuklarından özür dileyebiliyor. Gocunmuyor…

Sorulan soruları geçiştirmek için değil, doğru bilgiyi içerecek şekilde cevaplamaya çalışıyor.

Şimdiki çocuklar işte bu yüzden daha aklı başında, mantıklı ve akıllı davranıyor…

Oyuncaklarımın arasında, kardeşimle kendi kendimize oyunlar kurarken, annemi elinde elektrik süpürgesi ya da viledayla hatırlarım hep. Bize kitap okuyabildiği zamanlar en keyif aldığım zamanlardı. Bir de birlikte öğlen uykusuna yattığımız zamanlar. Onu bir tek o an dinlenirken görürdüm. Bir tek o zaman tam anlamıyla bize aitti…

Ben kızım doğduğundan beri ona hep okudum. Onunla çoğu kişinin beni anlamadığını düşünmesine rağmen hep konuştum.

Bir de o doğduktan sonra evi hiç toplamadım.  Dağınıktı, ama biz hep oyun oynayacak vakit bulduk.

O zamanın şartlarıyla bu zamanınki bir mi? Değil.. Kimse suçlu değil.

Değil ama şu anki yaşam şartınız da ne olursa olsun, bırakın eviniz dağınık kalsın. Pişmanlık yaşamayın. Bu yıllar geri gelmeyecek, o bir daha bu yaşa dönmeyecek, siz bir daha onun bugünkü halini sevemeyeceksiniz.

Tadını çıkarın, içinize sindirin.

Not: Melina ile bir oyun anımız… Kış vakti evin orta yerinde kumla, kovayla oynatmam çocuğumu demeyin! Katı sınırlar koymayın,  ki “sınır koyduğunuz” zaman gerçekten bir anlamı olsun… Tıklayın :=)

http://

Sevgiler;

Melina’s Mom