Çocuk Parkı Manifestosu

Bugün yine hafta sonu olduğundan dolayı, ben ve bir kaç anne sıkıntılı bir park günü geçirdik…  Kontrol edilemeyen değil, edilmeye çalışılmayan çocukların annelerinden çok sıkıldım ve bu akşam oturup şu yazıyı yazmaya karar verdim! İnşallah okuması gereken birileri okur da, bir şeyleri idrak eder!

Oyun parklarında en azından bir bölümünde engelli çocukların rahatının düşünüldüğü alanlar olsa,

Sakin çocuk anneleri değil, akran zorbalığında tavan yapmış çocukların anneleri çocuklarının başında dursa,

Her anne çocuğuna, kalabalık bir günde, kaydırağa ters tırmanmamayı öğretmiş olsa, ya da en azından öğretmek için  azıcık çabalasa!,

Küçüklerin üzerinden EZİP GEÇEREK değil, sıra bekleyerek aletlere tırmanmayı öğretememiş anneler, kahve yudumlamak yerine AZICIK PARKTA DURSA,

Hareketliliği kontrol edilemeyen bir çocuk, sakin olanı düşürdüğünde annesi üzgün olduğunu belirtmek, çocuğuna yanlışını ifade etmek yerine, kayıtsızca arkadaşlarıyla geyik yapmasa,

Çocuklarının bakıcısına, kaydırağa çocuklarla yakalamaç oynamak için binemeyeceğini anlatsa,

Boyu benim kadar olan çocuklara, küçüklere dikkat etmesi gerektiğini artık aşılasa!,

Sıra varken çocuğunu salıncağa 5 dakikadan fazla bindiremeyeceğinin bilincinde olsa…

Mesela bugün düşündüm, benim çocuğum sakin diye, kendisini tehlikelerden korumayı ne kadar öğretmiş olursam olayım, çok hareketli olan büyük çocuklardan çekiniyor. Bir anda onlar itiş kakış içinde parkı tersten, yüzden doldurunca, parkta huzursuzluktan ağlamaya başlıyor. Zaman zaman bizim gittiğimiz bu parka, engelli bir çocuk da geliyor. Hiçbir anne kalkıp da, kendi çocuğuna müdahale etmiyor. Neden ben veya engelli çocuğun annesi o çılgın hareketlerden stres içinde çocuğumuzu korumaya çalışmak zorunda kalıyoruz? Birileri kendi çocuklarına terbiye veremez mi? Bu kadar zor mu bu toplum kurallarını çocuklarına aşılamak? Hayır, eğer anlatmaya çalışıyorsa ve çocuk uyum sağlamıyorsa, neden bu anneler bir köşede oturup umarsızca lak lak yapıyor? Bıkkınlıktan mı? Anlıyorum ama kırk yılda bir çocuğumla eğlenmeye gittiğim parkta neden stres olan ben oluyorum?

Ben artık bu parkta tuzu kuru takılan annelere pek hoş gözle bakamıyorum. Çok üzgünüm ama rahatsız oluyorum. Benim kardeşim de çok hareketli bir çocuktu. Muhtemelen dünya böyle hareketlisini nadir görmüştür. E benim annem onun peşinde kurudu, 40 kilo oldu. Neden uğraştı bu kadar kadın? Bak şimdi edepli, ağır başlı bir çocuk oldu.  Şimdi anlamıyorum zamane annelerini, neden bu umarsızlık? Vurdumduymazlık? Bu mudur rahat annelik? Kendine güven adı altında, küçüğünü ezen, zayıfı acıtan zorba çocuklar yetiştirmek midir?

Özgüven ve ukalalık arasındaki ince çizgiyi biliyor musunuz? Heh, işte o bu yaşlarda oturtabileceğiniz bir denge! Kendine güvenen çocuklar yetiştireceğiz diye, ukalalık yapmalarına göz yumuyorsunuz ya, işte o doğru değil. Alt tarafı oturduğun yerden 3-4 kere kalkıp uyaracaksın çocuğunu, laf dinlemezse adam gibi ağırlığını koyacaksın. Bu kadar mı zor? Gerçekten anlamıyorum…

Sevgiler;

Melina’s Mom