BENİM ÇOCUĞUM!

0

 

BENİM ÇOCUĞUM, hem piyanoya gidiyor, hem resim kursuna gidiyor, hem jimnastik yapıyor, hem balerin/balet, hem gitarist, hem voleybolcu, bir de basket oynuyor. Ha bir de hafta sonları at biniyor. Şey yüzme de var. Bir de şimdi kemana başlayacak.

Hatta uçuyor benim çocuğum teyzesi, uçabiliyor. Bak. Seninki ne yapıyor?

-Pardon, yaş kaç?

-4,5

 

PROJE ÇOCUKLAR!

Geçenlerde bir arkadaşımla karşılaştım. Yanında bir tanıdığı vardı. En büyük ortak noktamız, üçümüzün de anne olmasıydı.

Öyle sorular sormaya başladı ki, bir anda ne olduğumu şaşırdım. Henüz 1 yaşına basmamış olan çocuğuna baktım. İçim bir garip oldu, üzüldüm.

‘Şimdi yüzmeye gidiyoruz. Gym’e de başladık haftada iki. Müziğe de vereyim diyorum. Seneye de, jimnastiğe ve İngilizce’ye başlayacak zaten.’

Dedim ‘Dur, sakin ol. Nefes al. Haftada kaç gün gidiyorsunuz bunlara?’

Haftada yalnızca 1 günleri boşmuş. ‘Bunlarda sorun yok, güzel yapıyorsun. Bu yaşta bir çocuğa zaten eğlenceyle öğretiyorlar ritmi, jimnastiği, yüzmeyi ve çocuklar keyif alıyor evet. Peki, asıl benim merak ettiğim onun hakkındaki gelecek planların ne?’

‘O okula giderse şöyle olur, buna veriyim diyorum. Hem baskete, hem piyanoya versem. Ama voleybol da oynasın istiyorum. Bilmem belki ikisine de gider birini seçer…..’  bla bla bla bla

Ben dinlerken yorulmuştum. O çocuk bunlara nasıl dayanacaktı?

‘Melina neler yapıyor?’ dedi. Apıştım kaldım.

‘Hiç, gyme gitik 1 yıl. Şimdi kreşte.’ dedim.

İnanamadı, bana öcü görmüş gibi baktı. Bir an sessizlik oldu. O da, ben de ne söyleyeceğimizi kestiremedik. Fazla heyecanlıydı, benim ilk doğum yaptığım zamanlardaki gibi. Çocuğuna bu yaşta bir anda bu kadar yüklenecek olması,  kendi göğsünü kabartmak için yaptığı büyük bir yanlış diye düşündüm. Onu uyarmak istedim.

‘Bazen biz anneler, kendimizi mutlu etmek için, hayallerimizi çocuğumuzun üzerinde uyguluyoruz. Aslında bir ya da iki şey bu yaşlarda yeterli diye düşünüyorum. Ben Melina’yı 4 yaşında Jimnastiğe ve piyanoya vereceğim. Bence şu anda çok erken. Daha ilerisi için de henüz senin gibi keskin planlarım yok. Sadece iyi bir okula gitsin istiyorum evet. Ama daha araştırmadım bile.’ dedim.

Bu onun şaşkınlığını ve merakını gidermek için yapılmış bir açıklamaydı. Bir yandan da naif bir dille ‘sakin ol’ demek istedim..

‘Haklısın’ dedi.

 

BENİM ÇOCUĞUM!

proje çocuk

Haklı olduğumu düşünmesine çok şaşırdım. O planları anlatırken o kadar heyecanlı ve hararetliydi ki, bir anda bana hak verince kafasının karışmış olduğunu anladım. Onun da çevresinde çocuk yetiştirmeye proje gibi yaklaşan birileri vardı elbet. Onlarla, pardon daha doğrusu anneleriyle yarışıyordu…

Bana ‘Seni takip ediyorum. Böyle düşünmene çok şaşırdım ama.’ dedi.

Sonra ‘Acaba çevremde böyle bir algı mı yarattım?’ diye geçirdim içimden ve bu yazıyı yazma gereği duydum.

Ben verdiğim röportajlarda bile, Melina’yı ileride nerede görmek istediğimi sorduklarında hep şu cevabı veriyorum.

‘Nerede mutlu olacaksa, orada olsun ve onun için hayırlı olan ne ise, onu yapsın.’

proje çocuklar

Samimiyim bu konuda. Mesela şimdi benim anneme babama eskiden sorsan, sana kızımın doktor olmasını isterdim diyecek. Çünkü biliyorum ben küçükken evde konuşmalar hep bu yöndeydi.  Bugün alanında başarılı bir Halkla İlişkilerci olmam, belki onların hayalindeki bir meslek değildi ama şu anda beni en mutlu eden şey. Mesleğimi seviyorum ve çok mutluyum!

Melina, ya ben onun mühendis olacağı hayallerini kurarken başka bir meslek sahibi olmak isterse ve öyle olunca çok mutlu bir hayat sürecekse? Ben onu yalnızca yönlendirmekten ve alternatifler sunmak için imkanları yaratmaya çalışmaktan öteye gidemem.

Melina’nın 4 ay önceki muayenesinde doktorumuz çok güzel bir söz etti.

‘Sosyal zekasının ileride olduğunu biliyorsun bu çocuğun değil mi?’

‘Evet’ dedim.

‘Ondan matematiksel başarı beklersen başarılı olur ama emin ol mutlu olmayacaktır.

Ne dediğini çok iyi anladım. ‘Biliyorum, annesi gibi.’ dedim.

Sonra ailemin bu günlere gelmemedeki büyük rolünü düşündüm. Ya beni matematiksel bir alan için zorlasalardı, çok mutsuz bir hayatım olurdu bundan eminim. Başka bir anne Melina’nın doktorunun sözünden kim bilir ne anlamlar çıkarırdı. Ama bu benim için harika bir çıkarım, ipucu oldu başarı haritasına dair. Teşekkür ettim…

Demek istediğim şu ki, çocuklarınızın geleceği ile alakalı kafanızda keskin senaryolar çizmeyin. Bunu yaparak yalnızca proje bazlı, gideceği yolun aksinde bunalmış ve mutsuz ilerleyen bireyler yetiştirirsiniz.

Siz sadece yolları bilin, araştırın, sunun.

Denetin. Diretmeyin.

Sevgiler;

Melina’s Mom