SÜTÜ YETMEYEN ANNE SENDROMU VE TOPLUM BASKISI

3

SÜTÜ YETMEYEN ANNE SENDROMU VE TOPLUM BASKISI

 

Doğum yaptığım günden beri sütüm hep azdı. Lohusalık sendromu, bakımından sorumlu olduğum bir canlıyı hakkınca besleyemeyecek olma korkum ve bunun bana yaşattığı acıyla çok zor günler geçirdim. Sütümün az olmasını kabullenmem hayli zaman aldı. Hastaneden eve geldiğim günden, 3 gün sonrasına kadar tam 72 saat gözlerimi kırpmadan, bebeğime bakıp ağlamış olmam, kendimi yetersiz ve eksik hissetmem de, belki de sütümün artmamasında büyük etkendi. Ama, ben bir tüp bebek annesiydim… Bebeğime kavuşmamın hayli uzun zaman almış olması, bu sendromu belki de bir nebze daha ağır yaşamama sebep oldu. Stresim katlandıkça da, sütüm artmıyordu..

Bir de, hane içerisinde bu konuda geçen kabullenme konuşmaları, beni daha fazla üzüyordu. Annemin ve eşimin bu konuyu bu kadar çabuk kabullenmiş olmaları, ve Melina’yı emzirmeye ek olarak mamayla beslememe beni teşvik ediyor olmaları, zaman zaman onlara düşman gibi bakmama sebep oluyordu. Aslında öyle bir ruh hali içindeydim ki, “Mama verme, sütün artacak bak gör deseler”, yine sinirlenecektim. Belki de, bu yüzden onların işi benden daha zordu. Neticede, karşılarında bir Lohusa vardı…

Tam kabullenmiş, ve hane içinde mutluluğa 30-40 gün içinde erişmişken, ufak ufak dışarı çıkmaya başladık. Kucağımda minicik bir bebekle, bir cafede otururken, beslenme saati geldiğinde herkesin ortasında elime bir biberon alıp, mama hazırlamak inanın göğsümü çıkarıp emzirmekten çok daha utanç vericiydi benim için. Böylece dışarıya çıkmaya başlamamızla, yeni bir sendrom başladı.

‘Toplum baskısı’ ve ‘yargılayan bakışlardan’ bir an evvel kurtulmak istiyordum. Bunu için de, bebeğimin bir an önce büyümesini istiyordum. Minicik bir bebeğe neden mama verdiğimi sormamaları, kendi kafalarınca nasihatlerde bulunup canımı yakmamaları için istiyordum bunu.

Zamanla bu duyguya da alıştım. Bu konuda vicdani savaşımı verirken hep, annesiz kalan çocukları, onların hiç meme alamadıklarını, sadece mama ile beslenmek zorunda kaldıklarını, hatta ve hatta anne sevgisinden bile yoksun kaldıklarını düşünüyordum. Bunları düşündükçe, onlar için üzülüyor, kızımın aslında ne kadar şanslı olduğunu görüyordum. Kızıma karşı hissettiğim yetersizlik duygum, böylece biraz olsun hafifliyordu.

‘Dünyada, bir tek benim kızım mıydı mamayla beslenen? Bu bir suç muydu?’

‘Hayır!’

Melina, 15 aylık olana kadar yalnızca bir kere hastalandı. Evet, belki sadece anne sütü alsa, onun için daha iyi olacaktı ama olmadı işte.

Bunları atlatmış olsam da, hala bu konuda içimi parçalayan bir yorumla karşılaşınca, o günlere dönüp aynı acıları çekebiliyorum. Anne sütü alan bebeklerle, mama takviyesi almak zorunda olan bebekler arasında bir ayrıma gidildiğinde, maalesef hala çılgına dönüyorum. Bu yazıyı şu anda nefes almadan, içimi dökmek için yazıyorum. Bazen, maalesef bebeğine yalnızca anne sütü verebilenler, sokaktaki meraklı yaşlı teyzelerden daha ağır ve kırıcı olabiliyor.

Ama biliyorum, bu dünyanın sonu değil. Melina, gayet sağlıklı bir bebek.

Ve ben, tam ve mükemmelim.

 

Sevgiler,

Melina’s Mom

3 YORUMLAR

  1. Merve hanım,merhaba..benzer duyguları bende yaşadım,spinal sezaryen ile doğum yaptım ve sütüm gelmedi,kızım Defne açlıktan bağırınca hastane odasında kaşıkla mama verdi hemşireler ve bu süreç evde de devam etti,oysaki elektrikli süt sağma makinası bile almıştım ama sütüm olmadı işte ..aslında bende durum tersiydi emzirmek bana acayip geldi zaten hamilelik sürecinde de hiç sağlık sorunu yaşamama rağmen psikolojik olarak sürekli hırçındım,sevememiştim hamileliği,endişelerim ağır bastı,bebeğim normal mi?sağlıklı mı?güzel mi?????bu endişelerle bi kaç emzirme denemem de boşa gitti tabi bu psikolojiyle süt gelecekse de gelmedi,yinede suçluluk duymamaya çalışıyorum nasıl hissetdiysem onu yaşadım,bebeğim 7 aylık mamayla beslendi artık ek gıdaya da geçti ve şükürler olsun sağlıklı ayrıca çok da güzel:)

    • Esra Hanim merhabalar,

      aslinda yillar sonra belki de hic hatirlamayacagiz sut veremedigimizi degil mi? Melina da su an cok saglikli. Ileride, cok az anne sutu almis olmasi etki eder mi bilmiyorum. Ama su anda bunlari dert etmek anlamsiz. Hic anne sutu alamamis nice bebek var gayet saglikli ve basarili 🙂

      Sevgiler

  2. ahh merve hanım o kadar güzel anlatmışsınız ki yaşadıklarıma tercüman olmuşsunuz… aynı şeyleri yaşadım mam vermeyi reddettim ben çocuğuma yetemiyor muyum diyerek… yavrum aç kalıp sarılık oldu kendimi suçladım… çocuğumu uyuttuktan sonra çok ağladım ama artmadı yetmedi yetmedi o süt… az da olsa emiyordu ama şu an hiç emmiyor çığlık atıyor emmemek için 🙂 şu an iyiyim daha az üzülüyorum ama yazınızı okurken kalbimin derinliklerinde ince bir sızı hissettim. ama bu bizim suçumuz değil bu şekilde kabullenmemiz lazım ve en önemlisi çocuklarımız sağlıklı 🙂